Ik ben toch zo trots op mijn veertienjarige dochter! Na een belletje van de schooldokter of ik wel op de hoogte was van haar lichte overgewicht en wat ík daaraan ging doen(!?) vertelde ik haar dat niets doen mijn keuze was. In het voorgaande jaar had ik al haar meegesleurd naar de sportschool en de voedingscoach, daarbij fietst ze naar school en daarbij was het eten veel te lekker. Het zoete eten. De suiker eigenlijk. En nu na mijn beslissing dat ik suikervrij door het leven wil gaan, ziet zij in dat het helemaal niet gecompliceerd hoeft te zijn en dat het eigenlijk heel lekker smaakt!

Of haar school daar nu ook aan meewerkt, kan een oorzaak zijn want daar hebben ze alle zoethoudertjes verkrijgbaar vanuit een zwijgzame machine – de deur uitgedaan. Maar ondertussen klaagt ze dat haar broeken beginnen te slobberen en skeelert ze door het dorp alsof het een lieve lust is. Dat was vorig jaar wel anders, toen kreeg ik haar met geen stok de deur uit. Natuurlijk speelt de lente ook mee, maar ze is veel fitter en minder vermoeid meer. Een blije puber, wat wil ik als moeder nog meer?

7710049039d0bee3199c45ae027f20a6

Bakken doet ze graag en nu maakt ze een cake – eigenhandige dosering – van 100 gram palmsuiker, 100 gram echte boter en 100 gram speltmeel en twee eitjes van onze eigen nieuwbouwkippen met vanuit de pols toegevoegde chocolade nibs en speculaaskruiden een heerlijke cake! Chapeau! Ook het avondeten maakt ze vanuit de suikervrije gedachte. En dat hoeft beslist niet moeilijk te zijn. Gebakken aardappeltjes (ja, die eten we gewoon – maar niet iedere dag, nooit gedaan ook.), gekookte worteltjes en gebakken karbonade van een gewoon supermarktvarken zonder dextrose. Of met een lekkere salade erbij, met eigen dressing. Die maak ik: scheut yoghurt, klodder suikervrije mayo van de AH, mosterd, scheutje azijn, honing, dille en misschien wat peper. Even shaken in de Tupperwareshaker en klaar!

Mijn jongste dochter mag ‘s morgens graag shaken. Een drinkontbijt. Evenzo met yoghurt, sinaasappel, kiwi, havermoutvlokken, chiazaad, wat graspoeder; in de blender en hups de slokdarm in. Ik heb dan echt genoeg voor de hele morgen, een tussendoortje zou echt niet nodig hoeven zijn, maar ik slinger dan ook niet op het schoolplein aan de rekstok.

Het leven zonder suiker bevalt mij na drie maanden heel goed, en ik heb nagenoeg nooit geen last meer van vreetbuien of snaaimomenten. Maar aan de andere kant maak ik ook wel uitzonderingen als ik op een feestje ben, dan neem ik rustig een gebakje en pak ik ook graag wat van die lekkere dingen op tafel. Meestal toch kaas, want eiwitten ben ik verzot op. Soms denk ik wel eens; doe ik mijn lichaam op een zekere manier ook tekort? Door die geraffineerde suikers weg te laten?

ccd2f68324c536725d91393ee573ada9

Bekijk ik dan mijn eigen eetpatroon dan zie ik dat ik nog steeds veel vezels binnenkrijg, melkproducten, vlees, fruit (meer dan ooit) en verse, veel verse groente. Dat is zeker niet eenzijdig, sterker nog – veelzijdiger dan ik ooit heb gegeten. En het brood uit de winkel laat ik staan, mijn gezin eet het wel. Die houden daarvan en ik smokkel af en toe door maisbrood te kopen waar geen suiker inzit, maar helaas constateer ik dat in brood nog altijd veel dubbele (lees: dextrose, suiker én glucosesiroop) suikers bevat. En inmiddels haal ik veel plezier uit het maken van zuurdesembrood ‘uit de keuken van Levine’. Het is even wat voorwerk en het neemt wat tijd in beslag om het brood die dag te maken, maar wat smaakt het heerlijk! Slechts drie ingrediënten; Volkoren meel, water en wat zout, meer niet. En het kan lang houdbaar blijven, maar dat is niet nodig. Och, wat kan het leven soms toch simpel zijn!

Print Friendly