Inmiddels zijn er in ons gezin twee fronten ontstaan betreffende de slag om Het Grote Suikergebeuren. Ik heb twee overlopers mogen ontvangen die inzien dat de toegevoegde suikers in ons eten weinig meerwaarde hebben. Bij de tegenstanders is er een die weerstand biedt om alles wat ik tegen suiker heb en één die licht twijfelt. Bij geen van beiden heb ik hoop. Bij de andere twee moet ik waken dat ze niet doorschieten.

Dat de meiden het serieus nemen (tot zolang het duurt) wordt mij duidelijk bij het etentje van mijn ouders bij een buffetrestaurant. “Ik neem geen ijs. Maar wel de sushi want daar kan ik daar me helemaal klem in eten!” meldt de één. “Slushpuppy kan toch wel? Enne … die toetjes!!! Zoveel soorten…! Kan niet kiezen!” Het wordt dus een maaltijd met suiker. En zo verging het mij ook. In mindere mate dan. Alleen bij de sushi niet. Daar mag je me ’s nachts altijd voor wakker maken.

Retro_Girls_Nobo_5127bf6f57bad (1)

De dag daarna of eigenlijk ’s avonds al kreeg ik last van zwaar vallend vermoeidheid, en drang om suiker te eten. De andere dag voelde ik me allerbelabberdst en kon niet wachten om op tijd naar bed te gaan. Dat doet suiker dus met mij. Wat een troep.

Wat mij door het etentje duidelijk geworden is, is dat ik vanaf nu echt kies voor producten die vrij zijn van toegevoegde ‘slechte’ suikers. En dat honing of palmsuiker prima kan. Verder wordt alles wat van tarwe is vervangen door volkorenproducten rogge/spelt/quinoa of couscous. En daarmee is een tweede uitdaging de vervangende producten zo overheerlijk te maken dat de weerstandbieders niet gaan klagen over wat er mis is met het oude.

Hierdoor genieten onze kippen ook van mijn uitdaging. Alles wat mislukt kieper ik de ren in en de amandelchococake viel bij de dames beter in de smaak dan bij mij (wellicht moet ik me beter aan het recept houden en ook daadwerkelijk een theelepel bakpoeder aanhouden en geen eetlepel of twee, dan wordt het wel heeeel erg zout gegeten).

Of ik alles echt 100% suikervrij eet, weet ik niet. Wanneer het om lezen van ingrediënten gaat is het niet zo moeilijk, maar ik raak een beetje de draad kwijt als men het gaat hebben over GI of GL. Op Facebook volg ik enkele suikervrije groepen en ik raak een beetje gedeprimeerd door het gebet-weter van enkele mensen. Dat bieten een hoge GI-waarde hebben en daarom beter kunt laten staan. Gaat dat zo ver?! Gezonde groenten krijgen dus nu een ranking?! Of de discussie over volkoren basmatirijst die net iets meer punten heeft dan de zilvervliesrijst. Ik vrees dat het voor enkelen dan een zware dobber wordt die niet vol te houden is. Alle suiker mijden is onmogelijk dunkt me… dat lijkt me niet goed voor het hoofd.

Rankings-lijstjes uit mijn hoofd leren gaat me echt te ver. Met calorieën tellen heb ik het gehad. De stelling om het product te laten wanneer het meer dan vijf ingrediënten bevat is veel makkelijker te onthouden. Ik doe niet moeilijk en werk slechts met vers groente en fruit en laat alles staan wat toegevoegde suiker bevat. Pak mijn eigen kookboeken, suiker laat ik achterwege en andere ingrediënten vervang ik door volkoren of spelt. Niet te moeilijk doen en gewoon goed opletten.

Blij Zonder Suiker

Op het internet staat veel te lezen over het zelf maken. En ik probeer van alles uit. Maar niet alles smaakt lekker eigengemaakt. Zoals bouillonpoeder. Na een weekend in een aroma van groentesoep te hebben gezeten is het resultaat behoorlijk teleurstellend. Het smaakte nergens naar. En mijn gezin had tijdens het bewerkingsproces flink te lijden van de geconcentreerde groentesoepgeur. Ik kreeg wel veel complimentjes op Facebook, maar zo’n berichtje zegt dan uiteindelijk helemaal niets. Ondertussen probeer ik iedere avond weer een lekker maaltje zonder suiker op tafel te krijgen, en wanneer iedereen hongerig is smaakt alles wat ik maak zoet.

Liefs Nanda

Print Friendly