Het is weer tijd voor een artikel van Nanda: zij schrijft iedere 2 weken een gastartikel over haar ervaringen met suikervrij leven. Nanda is – zoals heel veel mensen –  sinds 1 januari van dit jaar begonnen. Ze heeft ook nog eens drie pubers in huis, dus dat maakt de uitdaging extra interessant.

Heel veel leesplezier!

HR
“Mam, denk erom hoor, niets pakken!” Mijn eerste week van Blij-zonder-suiker-zijn. En prompt krijg ik mijn uitdaging voorgeschoteld in de vorm van een schaal met tompoesjes, slagroomsoesjes en ander verleidelijk glimlachende zoethoudertjes. Ik bedank vriendelijk – zonder enige moeite – voor het aanbod. (De hormonale gevarenweek ligt  achter de rug, dat wil ook wel helpen.) Aan de overkant zie ik mijn pubertjes wel gretig naar de schaal graaien.  Maar ik houd mijn mond dicht van enig versuikerd commentaar.

“Hier zit suiker in, en hier ook ,” leest één van mijn kinderen enkele etiketten voor. “Ah, deze mag wel want daar zit geen extra toegevoegde suiker in. Alleen zoetstoffen, dat mag toch wel?” Nee dus. Daar ben ik nooit een voorstander van geweest, dan koos ik nog liever voor de witte geraffineerde foute suiker. Ik merk dat mijn kinderen best wel weten dat suiker slecht is, maar ze hebben absoluut niet in de gaten waar suiker allemaal in verstopt zit, en welke schuilnamen er bestaan. Mijn omgeving trouwens ook niet. Maar dat terzijde, ik hoef niet de hele wereld te overtuigen. Eerst mezelf maar eens zien te ontgiften.

vintage_girl_scouts

Onbegrip heerst vooral bij het avondeten, wanneer ik shoarma met patat en mayo en de daarbij behorende broodjes afsla. Hoe haal ik het in mijn hoofd! Gelukkig stond er nog een prakkie bijna-suikervrij in de koelkast. En maak ik ontbijtkoek zonder suiker, is het niet te vreten! Volgens mijn voedingsadviseurs dan. Ze snappen dus niet dat naast de deken der suiker nog meer smaken te ontdekken valt. Maar dan moet er wel een suikerbarrière genomen worden. En die lijkt heel hoog. Daarom doe ik het rustig aan met het omschakelen.

Maar niet alles blijkt een ramp, gelukkig maar. De ontbijt-smoothies met fruit, granola (mijn moeder maakt dat zo lekker) en yoghurt vallen wel in de smaak. En het toetje: yoghurt gepureerd met bevroren aardbeien (wordt uiteindelijk een ijsmassa) en een beetje honing wint het zelfs van die van de supermarkt. En de jongste is nieuwsgierig naar het resultaat van het deegmengsel wat staat te verzuren op het aanrecht. “Roggebrood vind ik toch ook lekker?” We zullen zien.

a4a98ac79e940645111cc3f9ec94eade

Voor vanavond heb ik quinoa op het menu gezet en ga ervan uit dat de smaakpolitie het waarschijnlijk gaat afkeuren. “Het wordt nu best wel irritant, dat gezeur over suikervrij eten,” concludeert de middelste puber wanneer ik de maaltijd ophemel waar niks geen suiker in zit. “Ja,” beredeneert de jongste, “Het wordt een beetje padvinder-achtig.” Zo word ik als een soort van akela afgeschilderd. Prima, ik volg het suikervrije pad en ik zie wel waar ik strand. Het besef hoeft niet gelijk met mij te komen. Dat kan later ook nog wel. Ik plant slechts een zaadje…

Print Friendly