Ik merk dat ik het bakken een beetje moe word en ik begrijp dat het dan best makkelijk is om dan maar iets kant-en-klaar uit de winkel aan te schaffen. Maar toch doe ik het niet. Iets in mij houdt dat tegen, ik moet er ook niet meer aan denken om iets mierzoets in mijn mond te stoppen. Zelfs mijn man houdt rekening met het suiker, althans als het om mij gaat. Heel lief hoor. De stap voor hemzelf is denk ik nog net wat te ver. Geeft niets want zonder dat hij ervan bewust is eet hij – wanneer ik in de keuken sta – toch al heel wat minder zoet.

retro_housewife

Zondag staat in het teken van lekkers en ik ontdekte dat er bladerdeeg in de vriezer lag, weliswaar gemaakt van tarwegries, dus geen volkoren, maar in ieder geval geen suiker toegevoegd. Met een paar geschilde appels en wat rozijnen en lekker veel kaneel heb ik met het bladerdeeg een taartblik belegd en de vulling toegevoegd. Veertig minuten in de oven en ik had een hele simpele appeltaart die zonder gezeur werd opgegeten. Alleen de slagroom ontbrak – geen probleem, tegenwoordig staat mijn koelkast vol met eiwitrijke producten, waaronder dus ongeslagen room -en die was ook lekker zonder suiker.

In de wandelgangen van de supermarkt ving ik een gesprek op over het eten zonder suiker. Duidelijk iemand die zich er niet in verdiept had want ze had het over koffie drinken zonder suiker en het eten van een suikervrij gebakje. Ondertussen werd haar kar beladen met kant en klare artikelen zonder zich ook maar te bekommeren om de ingrediëntenlijst van de artikelen. Ik vind dat wel komisch. Of anderen die van horen zeggen hebben. Iedereen heeft er wel wat over te zeggen, maar wanneer je ze vraagt wat het eten-zonder-suiker nu inhoudt, blijken er toch vaak wat monden open te vallen. Ik ben van mening dat wanneer je hieraan begint, ook echt niet weer terug wil naar een leven met suiker. Ik word steeds handiger in het ontlopen hiervan en ga het ook steeds leuker vinden: met als voorwaarde dat ik toch probeer zo normaal mogelijk te eten zonder me in allerlei bochten te willen wringen. Koekjes en snoepjes beginnen onzichtbaar te worden. Kaas daarentegen lijkt wel glow-in-the-dark.images (2)

Griep heeft zijn intrede gedaan bij ons, en iedereen loopt te proesten en te snotteren. Gloeiende koppies en klaagzang domineren de voorjaarsvakantie, behalve ik. Durf het haast niet op te schrijven, maar zal ik inmiddels resistent zijn, of is dit een positieve uitwerking van mijn suikervrije leven? Ik zeg niet dat ik niets mankeer, dat oor plaagt me nog steeds een beetje, maar mijn hooikoorts voor paassnottebellen is zeer mild. En verder ik voel me gewoon goed.

Het mooiste compliment krijg ik dat ik ben afgevallen terwijl ik daar nu eens geen moeite voor hoef te doen. Het gebeurt heel geleidelijk, zo langzaam dat ik het in eerste instantie niet eens merk totdat mijn favoriete spijkerbroek steeds meer op baggy trousers begint te lijken. Toch vreemd dat dit effect niet bij alle broeken zichtbaar zijn. En tevens lukt het me ook om mezelf weer tot daadkracht te porren. Ik heb weer zin! (Helaas ben ik na dit schrijven toch getroffen door het griepvirus, ik geef het de schuld aan de mergpijp die ik heb geprobeerd om te kijken of ik het nog wel lekker zou vinden. Geen mergpijpjes meer dus…)

11007735_926386847385225_3154638024492083077_nLiefs Nanda

Print Friendly