Ik voel me net een roker die pas gestopt is.  Dat is de beste vergelijking die ik kan maken, want daar ben ik van de zomer mee gestopt. Zo van pats-boem. Nu dus ook met de toegevoegde suiker. En zo ben ik van de week niet te genieten. Vooral tegen mijn jongste, die is het mikpunt. Die heeft echt de pech dat ze wat meer thuis is dan haar broer en zus. Ik heb vandaag haar meerdere malen gevraagd om afstand te nemen. Dat deed ze gelukkig ook. Maar toch kom je elkaar op een zeker moment weer tegen. Arm kind. Bij mij valt nu het kwartje dat ik aan het afkicken ben. Cold Turkey, zonder toegevoegde E-nummers en suikers. Ik dacht dat dat niet zou gebeuren. Dat het net zo makkelijk zou gaan als het stoppen met roken. Niet dus. Mijn excuses hiervoor, dochterlief. Sorry. Echt waar.

angry-boots-flower-love-military-vintage-Favim.com-59193

Stijfheid was het eerste wat mij opviel in de afgelopen week. Vooral in de benen. Ik gaf toen de schuld aan de extra vele en extra lange avondwandelingen waar ik mee gestart was. Het wandelen was een must, deze week. Dat Móest Ik Gewoon Doen. Dat had mij stof tot nadenken kunnen geven. Hoe later de avond des te energieker ik me voelde. Anderhalf uur lang wandelen in stevige pas. Ik dacht hiermee de lichamelijke vermoeidheid op gang te brengen en mijn vermoeide hoofd tot rust zou komen. Niet dus. Klaarwakker. De hele week stond in het teken van korte nachten. Want de wekker had geen medelijden met mijn suikervrije keuze. En wanneer het me lukt om uit bed te komen, valt het op dat ik me opgezwollen voel… met een lebberkropje onder mijn kin, is dat ook een afkickteken?

Hoofdpijn had ik en verergert zich bij het zicht op de ontplofte keuken na het maken van de door-de-kinderen-huisgemaakte-pizza. (Het idee is natuurlijk Supergoed!) Ik krijg ze nog niet zo ver dat ze het recept van mijn kikkererwten volkoren pizzadeeg gebruiken, behalve de jongste. Die houdt wel van een uitdaging. Haar kan ik nog wel kneden en bewerken wat betreft Blij Suikervrij (blijheid is verre van zoeken op dat moment). Wat mijn afkickbui betreft; ik knap op van het idee dat aan deze geliefde maaltijd een hoop tijd en aandacht besteed is en geen E-nummers bevat.

6a00d83452366769e200e54f40b9028833-800wi

Het lichtpuntje kwam dit weekend na het maken van de nasi met vers gesneden groente, blokjes puur varkensvlees met zilvervlies basmatirijst en gegooglde kruidenmix voor nasi (verbazingwekkend wat je allemaal gewoon in je keukenkastje hebt staan) en de heerlijke pindasaus van Kim. Puberzoon concludeerde; dat wanneer je het hele zooitje bij elkaar in flikkert (zijn bewoording) het een overheerlijke combi was. Moest ik vaker maken. En als weekendtussendoortje had ik wat eigengemaakte speltcrackers met homemade heksenkaas op tafel getoverd. Drie keer knipperen met mijn ogen en het was op! Die crackers waren ook voor herhaling vatbaar samen met de kaas. Ik vrees hiermee dan ook voor een kortstondig leven van mijn zuurdesem brood.

Ik word steeds enthousiaster om gevoed eten op tafel te zetten en echt tijdrovend is het niet wanneer je een passie voor koken hebt. En van uitdagingen houdt. Dat suiker ook een goede toevoeging kan zijn is te merken wanneer mijn amandelmeel-ontbijtkoek wat aardser gaat smaken. Mooie blauwe fluwelen vlekjes sieren mijn ontbijtkoekkontje. Daar moet ik nog iets op bedenken, want als het maar lekker genoeg smaakt, heeft bederf daar geen tijd meer voor.

Liefs Nanda

WeCanDoItPoster-5B1-5D

Print Friendly