Bij het schrijven van mijn suikervrije column is flink de klad erin geslagen, en ik moet tot mijn spijt erkennen dat hetzelfde ook geldt voor mijn suikervrije leven. Studie, examens en het opzetten van een pedicurepraktijk in combinatie met drukke kinderen, huishouden, werken bij de kringloop en een bijzondere hond maakte mij een beetje lichtelijk overspannen: de vraag naar suiker steeg net zo snel als mijn adrenaline. Nu met de vakantie voor de deur kom ik weer tot bezinning (zal ook wel gelegen hebben aan die dikke sorbet met slagroom waardoor ik mij een grote dikke wattenbol voelde bij het opstaan).

Ik ga gewoon weer suikerloos verder waar ik toen de klad in kreeg. Dus vanmorgen in alle vroegte zonder ontbijt op pad naar onze plaatselijke bakker, ruim drie kilometer van huis en kom daar tot de ontdekking dat ze het heerlijkste uitziende zuurdesem brood hebben! Het teruglopen ging een stuk sneller want mijn maag rammelde van plezier. Vanaf vandaag ga ik mijn gezonde manier van eten weer invoeren. Onze vakantie gaat richting Limburg en daar zullen ze ongetwijfeld ook een bakker met zuurdesembrood hebben. En hopelijk suikervrije vlaaien… al betwijfel ik dat.

Zuurdesembrood blij zonder suiker

Doordat ik druk aan de studie was (inmiddels vier examens achter de rug, nog twee te gaan voor mijn diploma medisch pedicure) werd ook het suikervrije enthousiasme getemperd bij de meiden. Nu ligt er weer eentje geworteld op de bank en komt pas in beweging als ik dreig haar oordopjes met dito telefoon bij het gescheiden afval te mikken. De ander loopt al weken rond met een neusverkoudheid die maar niet weg wil.

De studie loopt in januari ten einde en ik hoop dat ik ondertussen de examenvrees en –stress onder controle krijg want schijnbaar ben ik toch de leidende factor in dit hele suikervrije gebeuren.

Voorgaande tekst is heel optimistisch geschreven voor vertrek, inmiddels ben ik weer terug en heb nog nooit zo’n snaaivakantie gehad als deze. Ik ben volledig buiten mijn boekje gegaan en zit zodoende nu in een te krap broekje. Foei foei foei. Fout fout fout. En ik heb er van genoten. Beweging genoeg met die steile heuvels en mijn afronding van het Pieterpad, moest nog een slordige honderd kilometer.

En nu is het gedaan. Weer terug naar mijn belofte van het suikervrije leven. Mijn rookverslaving liet zich ook niet 1-2-3 temmen en dat zal met mijn suikerverslaving echt niet anders zijn. Roken doe ik inmiddels echt niet meer en de rest komt ook voor de bakker, ik pak alvast de hondenriem.

Bron foto: BBC.co.uk