Na mijn zomervakantie was ik vastberaden weer zo snel mogelijk een blog te schrijven.
En mijn zomervakantie eindigde in september. Oeps!
Net als Nanda heb ik last van een wat ‘ingezakte’ blogfrequentie en ‘geen-suikerinname’…

Eerder schreef ik over ‘het moet wel leuk blijven’. Ik merk doordat ik vind dat het wel leuk moet blijven ik steeds vaker grijp naar producten (voornamelijk snacks) waar suiker in zit.
Bovenaan mijn lijstje staat chocola. En dan heb ik nog een geluk dat ik hele pure het lekkerste vind. (Hoe puurder hoe minder suiker ze eraan toevoegen.) Ik koop dan ook nog biologische, omdat ook dat voor mijn gevoel minder ongezond is. Tja, dat is natuurlijk ook schijn allemaal. De enige chocola waar suiker in zit die niet super slecht voor je is, is chocola van Lovechock. Superlekker, en superduur. Voor 40 gram (een gemiddeld ‘tablet’ chocola in de winkel is ongeveer tussen 100-200 gram, dus stel je voor!) is slechts € 2,99. Voornamelijk te koop bij ecowinkels. Gelukkig kom ik daar niet zo vaak!

chocolate-love

Deze zomer had ik ook zo’n periode: ik smachtte naar een Snickers. Raar, maar waar 😉 En dat deelde ik dan met mijn collega’s. Sommigen van hen lezen ook mijn blogs, dus dan maken ze er grapjes over. En één van hen vertelde, als je er eenmaal aan begint, dan wil je dat elke dag. De ontmoeting met de Snickers heb ik zeker 3 weken uit weten te stellen. Op mijn laatste werkdag voor mijn vakantie, besloot ik mezelf de Snickers te gunnen. De beveiligingsmevrouw roept nog: “Dat is niet goed voor je hoor!” Ik ken haar gelukkig langer dan vandaag 😉
Uiteindelijk had ik op het station/in de trein tijd om hem op te eten. Toen ik thuis was zo’n twintig minuten later voelde ik me misselijk. :-S
Wel heb ik gelijk aan mijn lijf gevraagd, of die dat wilde onthouden. En me niet meer zin wilde geven in zo’n reep…. So far, so good!

Inmiddels merk ik ook, dat het gewenning is. Vanmiddag nog at ik andere chocola dan normaal en die vond ik me toch een partij zoet! Pffff…. Die hoef ik niet meer!

Vreemd genoeg maakt me dat bij ijs – mijn tweede grote zonde – niet uit. Ik houd vooral van smaken met noten, en pepermunt/After Eight ijs. Gelukkig verkopen ze dat laatste in Nederland niet standaard bij de ijssalon, noch in de supermarkt 😉
En inmiddels heb ik ook ijs gevonden ‘zonder zooi’: Van Professor Grunschnabel. De wit-blauwe supermarkt verkoopt het…

IMG_7812

Over die gewenning… Ik merkte het bij dit ijs. Eén van de smaken die ik nieuw uitprobeerde, was ‘neutraal’ met kokosmelk, bourbon vanille om te zoeten en kokosrasp. Als je van kokos houdt, droomijs, dacht ik… Ik appte mijn vriend enthousiast terwijl hij in het buitenland zat…
Later toen we het over dit ijs hadden zei hij me dat hij het ijs wel ok vond, maar het niet echt ‘om van te genieten’. Zelf ervaarde ik het als een enorme traktatie, dus ik vond het me lastig voor te stellen. Ik geniet ook heus van het B&J ijs als we dat hebben… Maar het idee dat het ook minder ongezond kan, vind ik zelf toch fijner.

Waar ik wel trots op ben:
De snoeptrommel op werk kan ik bijna altijd weerstaan. (Alleen laatst niet, toen er chocoladekruidnoten in zaten….)
Ik hoop wel dat ik ooit nog niet zo hard ben voor mezelf en mezelf niet veroordeel als ik een keer wel zoiets neem… Misschien met wat meer geduld 😉

Lieve lezer, merk jij het ook? Dat het een kwestie is van gewenning? Ik ben benieuwd!

Bron foto’s: Cocoavitale & Girl Cooks World

Print Friendly