Meestal doe ik niet aan goede voornemens. Dit jaar kwam er zo maar eentje binnen vallen: Let it go… (en vooral wanneer het niet mijn ‘zaak’ is).
Ik was bij een vriendin en zag haar dochter een cadeautje inpakken. Het kon duurzamer en door duurzamer ook wat efficiënter/mooier ingepakt worden. Terwijl ik deze jonge tiener gadesloeg dacht ik: “Nee, laat ik er eens een keer niets van zeggen. Laat het los…” Dat was het moment dat mijn goede voornemen me inviel.

In het verleden zei ik altijd: waarom wachten met goede voornemens tot het volgende jaar? Waarom niet nu al beginnen? Gelukkig heb ik dat bij dit motto gelijk in de praktijk kunnen brengen. En kerst kwam eraan, dus daar veel heel wat te oefenen en in de praktijk te brengen 😉 Want zeg nou zelf: bij kerstdiners gaat er van alles mis, dus ja ‘let it go’ was een mooi streven.

80284-Just-Let-It-Go

Mijn eigen kerstmenu was al dagen klaar en werd steeds op kleine puntjes aangepast. De kleine aanpassingen waren vooral voor mijn eigen gemak: schoongemaakte spruitjes kopen in plaats van nog schoon te maken spruitjes. Dat vind ik wel lastig, want ze zijn duurder, maar ‘let it go’. Voor  een diner op kerstavond bij familie zou ik het toetje verzorgen. Dat werd (geheel tegen mijn principe in) een kant en klaar toetje kopen. Een mooie eerste toepassing van ‘let it go’. Mooi pluspunt, daarbij voorkwam ik nog meer hooi op mijn vork. (Overigens slaagde ik niet helemaal goed in mijn ‘let it go’ want het kant en klare toetje werd alsnog aangevuld met zelfgemaakte stoofpeertjes. Maar die maakte ik toch al, dus dat kostte geen extra inspanning.)

Het kerstmenu zou ook door mij voor het grootste gedeelte te eten zijn, namelijk gluten- en lactosevrij. (Lieve lezer, ik weet niet meer of ik dat al een keer geschreven had. Maar sinds een paar maanden eet ik dus gluten- en lactosevrij.) Mijn lief ging de kalkoen ophalen. Toen hij thuis kwam met de kalkoen gingen mijn schouders echter omlaag. De nog te vullen kalkoen, was al gemarineerd en zat al in een braadzak… Een lichte paniek sloeg toe. Wat nu? We belden met de eigenaar van de zaak waar de kalkoen vandaan kwam. “Hadden we dit kunnen weten, dat de kalkoen gemarineerd was?” was onze vraag. “Ja”, was het duidelijke antwoord, “want zo doen wij dat altijd”… Tja… het was nu eenmaal niet zo dat we al 5 jaar op rij onze kalkoen bij deze grillkraam halen. Maar goed, toen we 1 + 1 = 2 hadden opgeteld, realiseerde ik me wel dat ik het wel had kunnen weten. Wat verwacht je anders van “Bob’s Grill, die gegrilde vleesspecialiteiten verkoopt? Na het telefoontje besloot ik: Let it go. En vlak daarna dacht ik: ik ben blij dat ik niet allergisch ben voor gluten en ze gewoon voornamelijk probeer te weren. Ik zou de kalkoen bereiden, gemarineerd en wel.

Uiteindelijk was het heerlijk, zowel de kalkoen als de rest van het diner. Dankzij die kalkoen besloot ik dan toch ook maar gewoon de super lekkere en heel erg foute oreo lollies te eten. Lekker, maar super fout (en ja boordevol geraffineerde suiker)!

no-bake-oreo-cookie-pops

De kerstdagen zitten er ‘gelukkig’ weer op. Dus voor wat betreft de gluten- en lactose: die laat ik ook weer los. Weer even streng doen! En laten we daar dan ook gelijk maar weer de geraffineerde suikers aan toevoegen. Met nog in het achterhoofd de strekking uit een eerdere blog: het moet wel leuk blijven 😉

En nog een nabrander over ‘let it go’, voor alle moeders en iedereen die wel iets los wil laten. Met dank aan een hele gezellige collega ;-).

Bron foto: Justataste.com

Print Friendly