Vandaag is het weer tijd voor een artikel van Kim: één van de vaste gastbloggers van Blij Zonder Suiker. Deze week gaat het over de Rapley-methode en het boek Eten voor de Kleintjes van Stefan Kleintjes.

Kim is pedagoge en eigenaresse van een gastouderbureau. Ze schrijft 1 keer in de 2 weken een stuk over haar ervaringen met suikervrij leven en dan met name over hoe ze dat doet in haar gezin samen met haar man én 2 jonge dochters. Ook deelt ze af en toe lekkere, suikervrije recepten.

Heel veel leesplezier!

HR

De Rapley-methode is een methode om je baby bijvoeding te geven in vuistgrote stukjes herkenbaar eten. Deze methode heeft een aantal grote voordelen ten opzichte van potjes en gepureerd eten. Ik ben ontzettend fan en zal in dit artikel meer over mijn ervaringen vertellen.

In mijn eerste artikel op Blij Zonder Suiker schreef ik al een stuk over de zoektocht naar hoe en wat ik mijn baby te eten wilde geven. Baby’s zijn ongeveer na zes maanden borst- of flesvoeding toe aan bijvoeding in de vorm van vast voedsel. Ik ben bij mijn oudste dochter begonnen met bijvoeding met de Rapley-methode.

Rapley-methode

Hoe ik begon
Ik begon met groenten. Ik wilde namelijk mijn dochter niet meteen aan de zoete smaak van fruit laten wennen. Er stond broccoli op het menu. Ik had mooie kleine roosjes gekookt, die niet te gaar waren want dan vallen ze uit elkaar, maar natuurlijk wel gaar genoeg. Ik gaf het haar in de hand en ze begon het van alle kanten te bekijken en gooide het toen op de grond. Hmmm… jammer. Volgende stuk dan maar. Het tweede stuk ging in haar mond, maar ze haalde het er net zo snel weer uit en trok een vies gezicht. Het is natuurlijk ook gek voor een baby om na 6 maanden uitsluitend borstvoeding of flesvoeding te hebben gedronken ineens iets met een vaste structuur in hun mond te hebben. Rapley gaat dan ook zeker met vallen en opstaan. De ene dag vond mijn dochter het leuk speelgoed en de andere dag ging er daadwerkelijk iets in haar mond. Ik vond dit eigenlijk best frustrerend en was ook wel bang dat ze niet genoeg binnen zou krijgen.

Na een week of twee gaf ik dan ook wat geprakt eten van een lepeltje, als ze zelf niets in haar mondje deed. Nu weet ik dat dit helemaal niet nodig is geweest, want borst- of flesvoeding blijft de hoofdvoeding, maar was er toen te onzeker voor. Bij mijn tweede was ik hier dan ook veel makkelijker in en liet ik het haar helemaal zelf ontdekken. Dat is dan ook meteen het handige aan de Rapley-methode. Je geeft je baby wat in haar handen en kan intussen ook zelf eten. Wel zo gezellig natuurlijk en je baby is even zoet. Wat ik ook handig vind is dat je kindje in principe mee kan eten met wat je zelf eet. Je moet natuurlijk wel rekeninghouden met wat je kindje al mag hebben. Hiervoor heeft Stefan Kleintjes een handig introductieschema gemaakt. De link vind je onderaan dit artikel. Verder moet je met koken rekening houden dat je geen zout toevoegt.

Stefan Kleintjes - Eten met de Kleintjes

Rapley onderweg en in een restaurant
Ik weet nog goed dat ik de eerste keer uit eten ging met mijn man en oudste dochter. Ik had een potje gekocht om mijn dochter in het restaurant te kunnen geven. Maar dit vond ze helemaal niet lekker en at dus niets helaas. Ik kan het me ook goed voorstellen. Als je gewend bent zelf te mogen eten en je eet herkenbaar voedsel, waarom zou je dan iets van een lepel eten, waarvan je geen idee hebt wat het is en het zijn drie smaken door elkaar?

De keren dat we hierna uit eten gingen nam ik gewoon een bakje met wat gekookte pasta en wortelen of boontjes mee. Dit is makkelijk eten voor onderweg en kan ook prima koud gegeten worden. Ook kan je natuurlijk in een restaurant om kale pasta vragen en zullen ze ook wel gekookte groenten of een stukje tomaat of komkommer hebben.

Goede eters?
Ja, mijn meiden zijn beide wel goede eters geworden. Ze hebben allebei een periode gehad rond de 1 jaar dat ze hun eten net als papa en mama liever door elkaar wilde. Bijvoorbeeld rijst met groente of aardappels geprakt met spinazie of broccoli. Ze wilden dan wel zelf eten, het liefst met een lepel. Daar werd dan met de ene hand het eten netjes opgelegd en vervolgens de lepel naar hun mond gebracht. Waar het 9 van de 10 keer natuurlijk weer vanaf viel. Echt genieten om te zien. Je hebt er wel wat geduld voor nodig en je moet goed tegen smeren en een vieze vloer kunnen. Maar het is zeker gezellig en je neemt met zijn allen de tijd voor de maaltijd.

Wil je meer weten over het waarom en de aanpak van de Rapley-methode dan kan je op mijn website, een korte samenvatting lezen. Ook vind je hier vanaf komende week een review van het boek van Stefan Kleintjes (Eten voor de Kleintjes) en nog meer eigen ervaringen met deze methode.

Voor een introductieschema verwijs ik naar het schema van Stefan Kleintjes http://www.borstvoeding.com/voedselintroductie/schema/nederlands.html

Print Friendly