Volgens mij kan ik met zekerheid zeggen dat ik een groot doorzettingsvermogen heb. Al zo lang als ik me kan herinneren, ben ik van het type ‘de aanhouder wint’. Een klein zijsprongetje: Eén keer was ik op een bruiloft of zoveel jarig trouwfeest van een oom en tante. Een andere oom deed een kaartentrucje voor. Mijn broers en mijn enthousiasme was gewekt! We grepen de kans met beiden handen aan en gingen gelijk aan de slag om het zelf uit te vogelen. Mijn broers gaven na ongeveer een kwartiertje op. Aan het einde van de avond liet ik trots aan mijn oom zijn trucje zien.

Zo gaat het met veel dingen in mijn leven. Wat ik alleen nog niet snap is waarom het met de suikers nog niet wil lukken. In de maand februari liet ik tot nu toe koffie en alcohol staan. Ik bezweek bijna 2 keer voor de koffie, en 1 keer voor de alcohol. Dit allemaal vanwege een gezellig weekendje weg. Gelukkig bleef het bij bijna 🙂 Wat ik alleen zo jammer vind: van de alcohol en koffie laten staan merk ik weinig. Ik voel me niet energieker, fitter of gezonder. Integendeel: de ochtenden voelen soms lang en als ‘heel vroeg’ voor mij.

dca6967f49a2a826f853c45611541205

Ik volg ook nog andere blogs die een leven zonder geraffineerde suikers voorstaan. Daar begint in maart een programma om de (geraffineerde) suikers te laten staan. Dan hoef ik (slechts) € 60,- neer te tellen. Ik overweeg, als ik deze blog schrijf, om mee te doen. Maar ja, voor € 60,- kan ik ook een hele hoop andere dingen doen. Maar moet ik zeggen: ik krijg er diverse kookboeken voor, en recepten voor een maand lang suikervrije maaltijden. En ergens denk ik dan: dat kan ik zelf ook heel goed. De grote hamvraag is dan: waarom doe ik het dan nog niet?

Het antwoord is heel simpel:
Gemakzucht… Het is zo makkelijk om een kant en klaar pak koekjes te kopen, en er niet zelf nog voor in de keuken te hoeven staan… Kijk, voor avondeten draai ik mijn hand niet om. Zeker omdat ik bijna alles zelf kook en nog maar zelden uit een pakje. Maar afwisselende en lekkere tussendoortjes, daar zit de moeilijkheid voor mij in. Niet omdat ik het zelf niet kan hoor, maar de tijd die je er kwijt mee bent.

Zo ook afgelopen weekend, tijdens het weekendje weg. Chocolade vind ik zo lekker! Dus dat kochten we in de winkel. Dan neem ik maar voor lief dat er wel suiker in zit… Niet zo slim, want dat was gelijk een aanslag op mijn energie. Hieruit blijkt maar weer, dat ook doorzetters het soms moeilijk hebben.

Nog een zijsprongetje dan. Op werk hebben we binnenkort een bijeenkomst. Allerlei collega’s laten zien wat ze nog meer doen naast hun werk. Wijnproeverij houden, kruiden en planten uit de natuur plukken en nog veel meer. Ik had me in het begin op gegeven om Nia te demonstreren. Later krabbelde ik toch weer terug en besloot voor de veilige keuze van ‘hapjes maken’ te kiezen (uiteraard ben ik van plan om deze ‘verantwoord’ te maken). Eén van de organisatoren had mijn eerste opgave nog ergens staan en kwam verhaal halen. “Zeg, Marion, hier staat dat je Nia gaat doen…” Ik keek verschrikt op van mijn beeldscherm en voelde mijn wangen kleuren. “Ehm, ja, dat was ooit het plan. Maar nu doe ik gewoon maar hapjes.” De schouders van mijn collega zakten naar beneden. “Echt? Maar het lijkt me zo leuk!” Ik keek hem verbaasd aan. Toen begon ik een verhaal over dat ik wel ooit les had gegeven, maar nu geen les meer gaf maar het misschien wel weer wil gaan doen maar toch ook weer twijfel… “Volgens mij had je gewoon een stok achter de deur nodig en heb je daarom jezelf opgegeven.” Ja, dat was ook wel zo, maar toch wilde ik liever niet. Mijn collega heeft me de stok min of meer in handen geduwd. En binnenkort geef ik weer Nia (weliswaar 15 minuten, maar het begin is er).

Nia Dance

En zo, lieve lezer van dit blog, ben jij mijn stok de komende tijd. Want in maart ga ik op eigen houtje de suikers weren. En dan net zo streng als met de koffie en de alcohol. Doordat ik het nu met jullie, de lezers deel, is er ‘eigenlijk’ geen weg meer terug. Ik ben al een aantal dagen met deze blog bezig. 2 dagen terug vond ik het al gelijk niet kunnen dat ik gemakzucht als ‘smoes’ gebruikte. ’Diezelfde avond stond ik in de keuken om zelf een tussendoortje te maken.

Want zeg nou zelf: wel schrijven over minder suikers, maar het zelf niet doen? Dat vond ik echt niet kunnen. Dus ik zet de komende maand nog wat harder door, met gelukkig een stok achter de deur…

 

Print Friendly